Δέκα κορίτσια και δυό χρυσάνθεμα, του Θανάση Σκαμνάκη

Δέκα κορίτσια και δυό χρυσάνθεμα, 

του Θανάση Σκαμνάκη

Όταν συμβαίνουν γεγονότα έχουμε τη δυσκολία να τα αξιολογήσουμε. Όταν δε συμβαίνουνέχουμε τη δυσκολία να τα ανακαλύψουμε. Και κάθε φορά, και στην πρώτη περίπτωση καιστη δεύτερη, οι δύσπιστοι παραμένουν δύσπιστοι και οι εύπιστοι παραμένουν επιρρεπείςστη θριαμβολογία. Δεν ξέρω αν αυτή είναι η φύση των πραγμάτων ή των ανθρώπων, αλλάνομίζω πως και οι δυο και ωφελούν και βλάπτουν, καθένας με το δικό του τρόπο. Και θαβλάπτουν αν δεν υπάρχει μια συλλογική έκφραση που θα χωνεύει τα αντίθετα, θα τααπελευθερώνει και θα τα τιθασσεύει ταυτόχρονα, ώστε να βγαίνει καταστάλαγμα καιπροοπτική.

Μια εισαγωγή “μεγαλειώδους” στόχευσης της οποίας “μερικό” φαινόμενο είναι τα γεγονότατων ημερών μας. Τα “μερικά” ωστόσο (εκτός του ότι ως μερικά μπορούν να οδηγήσουν στογενικό), έχουν τη δυνατότητα να πιστοποιήσουν, πλην της “βασικής” ή “κυρίαρχης”αντίθεσης, και τις πολλαπλές αντιθέσεις στη σκέψη και στην πράξη, που χρόνια τώραυπάρχουν ή παρασιτούν στο σώμα της ευρύτερης Αριστεράς και των ανθρώπων της, και οιοποίες δεν βρίσκουν απάντηση, λύση, λύτρωση, κακοφορμίζουν, εκχέονται, εκφωνούνταικαι ξαναγυρίζουν ως παλιά αρρώστεια με την εμφάνιση καινούργιας. Όπως το βλέπω εγώ, φυσικά. 

Και γι’ αυτό θα κάνω μια όχι και τόσο ομαλή προσγείωση στο επίκαιρο και “μερικό” θέματων ημερών.           

Μεγάλη ταραχή προκλήθηκε με τις κοπέλες που χόρευαν στην αιθρία της παρέλασης στηΝέα Φιλαδέλφεια, υπό τους ήχους των πολεμικών (πρώτη φορά στο δήμο από τημεταπολίτευση, όπως λέγεται) εμβατηρίων.  

Ξεσηκώθηκε θύελλα αποδοκιμασίας από την “πατριωτική” πτέρυγα. Τι ντροπή, τι αίσχος, τιασέβεια!..

Ξεσηκώθηκε θύελλα αποθέωσης από την άλλη πλευρά. Τι φαντασία, τι ωριμότητα, τιθάρρος!..

Πριν συνεχίσω, να πω ότι η Νέα Φιλαδέλφεια έχει έναν επί πλέον συμβολισμό, που δεν είδανα έχει αναφερθεί. Εκεί, πριν μερικά χρόνια, οι μπράβοι του μεγαλοεπιχειρηματία ιδοκτήτητης ομάδας, με αφορμή την υπόθεση του γηπέδου, διέλυαν συνεδριάσεις δημοτικώνσυμβουλίων, έκαναν επιθέσεις στο δήμαρχο, κατέλαβαν τα γραφεία της λαϊκής συνέλευσηςκαι της “Στρούγγας”, επέβαλαν καθεστώς κυριαρχίας στην πόλη, έως ότου βγει -όπωςβγήκε- ένας δήμαρχος, ο σημερινός, πρόθυμος να “συνεργαστεί” με τον επιχειρηματία… Ήμήπως το πρόθυμος ήταν προϋπόθεση της επιλογής και εκλογής; 

Μια μικρογραφία της χώρας!  

Ας παραστήσω τώρα τον αντικειμενικό (κανονικά, όχι όπως δημοσιογράφος σε κανάλι). Θαπαραθέσω απόψεις. Δεν με απασχολούν οι “πατριώτες”. Ας παρακολουθήσουμε την πλευράτων διθυράμβων.

Ακούω σκέψεις: Και τι έγινε; Με τέτοια δεν πέφτουν κυβερνήσεις! Μια ακόμα ενέργεια με τηλογική του θεάματος, αναπαραγωγή του κυρίαρχου μοντέλου! Στην τελική ποια πρότασηέχουν;

Είναι σαν εκείνο που έλεγε ο Αναγνωστάκης σ’ ένα ποίημά του ότι με στίχους δεν πέφτουνκυβερνήσεις, κάπως έτσι. Στη χούντα ήταν.

Το γεγονός (κατά το ποίημα) πως οι στίχοι δεν ρίχνουν κυβερνήσεις τους καθιστά πιθανόνανωφελείς!..

Που πάει να πει πως αν η πολιτική δεν ενδιαφέρεται για τους στίχους, άλλο τόσο δεν θαενδιαφέρονται και οι στίχοι για την πολιτική!..      

Οπότε ερχόμαστε στο ερώτημα, που θα έθετε ένας ποιητής με οξύτητα, ένας μαθητής τουλυκείου με συμπάθεια κι ένα κομματικό στέλεχος με βεβαιότητα, μήπως η ποίηση είναιαχρείαστη πολυτέλεια; Μήπως μια παραπλάνηση, μια απάτη; 

Κατά την ίδια έννοια, μήπως οι πράξεις είναι ματαιότητα; Αν η πολιτική είναι αμεσότητα, ανκάθε πράξη πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τον πίνακα μέτρησης της άμεσης και κυρίως τηςστρατηγικής αποτελεσματικότητας, η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση σε δοκιμαζόμενους, ηαντίσταση σε προκλήσεις, η αγανάχτηση, είναι μοιραίες ενέργειες άνευ περαιτέρω ουσίας, πέραν της ψυχοθεραπευτικής. 

Οπότε η ποίηση, όπως και η κινηματογραφική ταινία που παρακολουθήσαμε στην αίθουσα, ή ακόμα κι εκείνη που παρακολουθήσαμε με πίτσα και μπύρες στην τηλεοπτική οθόνη, έχειμονάχα μια αποστολή, να θεραπεύσει, όσο μπορεί, τις ψυχοσωματικές διαταραχές μας καιμέσω αυτού την πολιτική προσωπική υπόστασή μας. 

Ύστερα, υγιείς ψυχαγωγημένοι πολίτες μπορούμε να αναλάβουμε τους πολιτικούς μαςρόλους. 

Να λοιπόν που ανακαλύψαμε δια της μαιευτικής μεθόδου κάποια πολιτική χρησιμότητα τηςποίησης, του κινηματογράφου, της τέχνης εν γένει, και κατ’ επέκταση, θα μπορούσα να πω, των πράξεων που σκοπεύουν να ταράξουν τα νερά αλλά δεν εντάσσονται σε ένα “σχέδιο”. 

Μια πιο συγκεκριμένη ωφέλεια δεν καταγράφεται. Δεν πέφτουν οι κυβερνήσεις με στίχους, ούτε με ακτιβισμούς!..   

Στο κάτω κάτω, σε ένα τοπίο που αποσυντίθεται τι νόημα έχει αν φροντίζεις σε μια γωνιάδυό χρυσάνθεμα; Αργά ή γρήγορα θα μαραθούν αφήνοντας μια ακόμη αίσθηση αποτυχίας. Πως δυο χρυσάνθεμα μπορούν να μυρίσουν σε έναν κόσμο που σαπίζει;

Απαιτείται μια κανονικότητα και ένα σχέδιο. Ένα σχέδιο κήπου, μια φύτευση κατ’ αναλογία, παρτέρια, ποτιστικό, ξεχορτάριασμα, λίπασμα, τακτική ανανέωση των εποχιακών κοκ. Μιαοικιακή, νοικοκυρεμένη αντίληψη της κηπουρικής. Αν αρχίσουν και πετάνε μόνα τους, δώθεκείθε τα άγρια, πάει ο κήπος. Οπότε φτιάχνουμε το δικό μας κήπο, καθένας, χωρίς τα άγρια. Να περνούν οι ξένοι να θαυμάζουν, να δεξιωνόμαστε τους φίλους, να απολαμβάνουμε τοπρωινό μας, τέτοια πράγματα, ήρεμα, σχεδιασμένα. Και κάποια μέρα, από λουλούδι σελουλούδι κι από κήπο σε κήπο ο κόσμος θα γίνει ειρηνικός, ήρεμος, δίκαιος, αλληλέγγυοςκ.λπ. 

Επέδειξα όση αντικειμενικότητα μπορούσα. Πάντως πιο πολύ από τον Σκάϊ. Μπορεί και ναάφησα υπονοούμενα. Σαν κάτι να μην είναι τόσο αντικειμενικό όσο προσπαθώ. Ή σαν τοαντικειμενικό να μην είναι τόσο αντικειμενικό όσο λένε. 

Γιατί, ούτως ή άλλως, έχω τοποθετηθεί. Είμαι με ένα σχέδιο που θα αλλάξει τη γεωγραφία. Αλλά επίσης είμαι με τα δυό χρυσάνθεμα που απειλούν να αγριέψουν τον κήπο. 

Άρα και με τα κορίτσια που κάνουν σχέδια στην παρέλαση κι ας μην ανατρέπουν τηνκυβέρνηση. 

      

Στίχο στίχο φτιάχνεται ένα ποίημα, πράξη πράξη συγκροτείται ένας κόσμος. Αν δενσυντεθούν οι στίχοι και οι πράξεις, ούτε ποίημα θα υπάρξει ούτε κόσμος.

πηγη :https://www.kommon.gr/politismos/item/2682-deka-koritsia-kai-dyo-xrysanthema-toy-thanasi-skamnaki