Η ΕΙΔΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ

Νίκος Κεσσανλής

Η ΕΙΔΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΗΣ

Ειδική αναφορά οφείλουμε να κάνουμε στην περίπτωση της ζάχαρης όπου με την αναθεώρηση της ΚΑΠ το 2005 η καλλιέργεια της περιορίζεται ουσιαστικά στην λωρίδα Λονδίνου- Πράγας. Τότε έγινε συμφωνία να μειωθεί η παραγωγή από 320000 τόνους σε 158000 τόνους τον χρόνο για την χώρα μας και παράλληλα με αντάλλαγμα 87 εκ ευρώ η χώρα μας έκλεισε 2 (Λάρισα και Ξάνθη) από τα 5 εργοστάσια ζάχαρης με σκοπό τα δύο εργοστάσια που έκλεισαν να γίνουν εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης. Συνέπεια όλων αυτών ήταν 30000 άνθρωποι στην βόρεια Ελλάδα να πεταχτούν στον δρόμο (αγρότες, εργαζόμενοι, κ.λ.π) αφού η καλλιέργεια από 400000 στρέμματα το 2006 έπεσε φέτος στα 55000. Παράλληλα η ΑΤΕ έχει βγάλει στο σφυρί για πώληση συνολικά την Ελληνική βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ) η οποία είναι θυγατρική της. Επίσης να υπενθυμίσουμε ότι την ίδια περίοδο μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη και οι πωλήσεις των θυγατρικών κρατικοσυνεταιριστικών, ΣΕΚΑΠ ,ΕΛΒΙΖ (Ζωοτροφές ), η ΔΩΔΩΝΗ κ.λ.π. Μνηστήρες της αγοράς της ΕΒΖ είναι μία γερμανική, μία αγγλική εταιρεία, ο Κοπελούζος με Ρώσους επενδυτές και μία γαλλική εταιρεία ενέργειας (ΒΗΜΑ 18/9/11). Επίσης οι αγοραστές θα πάρουν μαζί με την ΕΒΖ και την Ελληνική ποσόστωση σε ζάχαρη, 158000 τόνοι????. Την περίοδο που ετοιμάζονται να πωλήσουν την ΕΒΖ σταμάτησαν κάθε επιδότηση στην παραγωγή ζαχαροτεύτλων με αποτέλεσμα φέτος να μην πιάσει η χώρα μας ούτε καν την μειωμένη τιμή ποσόστωσης (158000 τόνοι) αφού καλλιεργήθηκαν λίγα στρέμματα. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να σταματήσουν την ουσιαστική παραγωγή τα εργοστάσια και να υπολειτουργούν. Έτσι για την κάλυψη των αναγκών σε ζάχαρη έγινε συμφωνία ανάμεσα στην γερμανική εταιρεία (υποψήφιος αγοραστής) και την ΕΒΖ. Επίσης να αναφερθεί ότι παρόλο ότι η ΕΒΖ ήταν θυγατρική της ΑΤΕ η υποχρεωτική δανειοδότησή της από αυτήν γινόταν με το αστρονομικό επιτόκιο 12%.  Το τίμημα της πώλησης επίσης είναι εξευτελιστικό για το μέγεθος της εταιρείας (5 εργοστάσια στην Ελλάδα και δύο στην Σερβία). Ολα αυτά συμβαίνουν φέτος που η τιμή της ζάχαρης έχει πιάσει ιστορικό ρεκόρ ανόδου. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι η ανακοίνωση της πώλησης της ΕΒΖ έγινε τον Φεβρουάριο του 2011 όταν οι εξεγερμένοι στην Αλγερία φώναζαν φέρτε μας ζάχαρη γιατί η τιμή της είχε αυξηθεί κατά 25%. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων μόνο το 2010 οι τιμές των σιτηρών αυξήθηκαν κατά 47%, του καλαμποκιού κατά 50% και της σόγιας κατά 35% .Ισως ωριμάζουν οι συνθήκες  και στην χώρα μας για την εκδήλωση  διατροφικής κρίσης…… Η εξυγίανση της Αγροτικής τράπεζας οδηγεί σε πώληση θυγατρικών της όπως η ΣΕΚΑΠ, ΕΛΒΙΖ (Ζωοτροφές ), η ΔΩΔΩΝΗ κ.λ.π. Είναι προφανές από τα παραπάνω, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι με στόχο να μεταφερθεί στα χέρια του κεφαλαίου με εξευτελιστικό τίμημα ένας βασικός τομέας διατροφής του λαού.

Οι εξελίξεις αυτές νομίζουμε ότι κάνουν φανερό ότι η παραμονή μας στην ΕΕ ειδικά σήμερα την περίοδο της πιο βαθειάς κρίσης του συστήματος μόνο αίμα και δάκρυα έχει να δώσει για τους μικρούς αγρότες και τους εργαζόμενους συνολικά. Όμως η λύση δεν είναι η επιστροφή σ’ έναν καπιταλισμό χωρίς ΕΕ. Εξάλλου τέτοιον είχαμε και τον ζήσαμε. Η δεκαετία του 60 των εκατοντάδων χιλιάδων κατεστραμμένων μικροαγροτών  που οδηγήθηκαν στην μετανάστευση αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ενδεχομένως κομμάτια της αστικής τάξης που καταστρέφονται σήμερα να επιθυμούν κάτι τέτοιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμηθεί ο αγώνας ενάντια στην ΕΕ και εξόδου από αυτήν στο όνομα μάλιστα μιας πούρας  αντικαπιταλιστικής πάλης.  Ισα-ίσα σήμερα βασικός κρίκος της αντικαπιταλιστικής πάλης πρέπει να είναι η έξοδος από την ΕΕ. Ένας κρίκος και με σημαντική διεθνιστική διάσταση αφού η άνοδος της αντιΕΕ πάλης μπορεί να συμβάλλει στην διάλυση αυτού του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού.

Είναι προφανές από τα παραπάνω ότι τίθεται επί τάπητος το θέμα μιας άλλης οργάνωσης της παραγωγής καθώς και ο δρόμος προς αυτήν….

fοto M. Mαντζαβινος

ΕΝΑ ΚΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

       Μια διαδικασία η οποία είναι αξιοσημείωτη και σχετίζεται με τις τεχνολογικές εξελίξεις, την βιοτεχνολογία και την κυριαρχία των πολυεθνικών είναι η μετατροπή του σπόρου από κοινό πλουτοπαραγωγικό πόρο ελεγχόμενο και παραγόμενο από τον αγρότη σε άμεσα ελεγχόμενο από το κεφάλαιο. Η κυριαρχία αυτού του φαινομένου σε συνάρτηση με την καταστροφή της γενετικής ποικιλότητας λόγω της μονοκαλλιέργειας που έχει επιβληθεί έχει σαν άμεση συνέπεια τον μονοπωλιακό έλεγχο πάνω στις νέες ποικιλίες και τα υβρίδια. Τα εργαστήρια ψάχνουν να βρουν καινούργια φυτά ανθεκτικά στα παρασιτοκτόνα και τα εντομοκτόνα που παράγουν τα ίδια αυτά εργαστήρια. Από τους 10 μεγαλύτερους παραγωγούς σπόρων, οι 7 κατασκευάζουν εντομοκτόνα: η Sandoz, η Ciba-Geigy, η Dekalb, η Pfeizer, η Upjohn, η Shell και η ICI. Δεν ήταν τυχαία η απαίτηση των Η.Π.Α και των πολυεθνικών για την κατοχύρωση των ιδιοκτησιακών  και πνευματικών δικαιωμάτων πάνω σ’   όλο το νέο γενετικό υλικό. Η διαδικασία αυτή οδηγεί στην υπερχρέωση και την φτώχια εκατομμύρια λαούς του λεγόμενου τρίτου κόσμου και όχι μόνο στα πλαίσια της σημερινής κρίσης. Οι τάσεις είναι ήδη ορατές. Μερικές ποικιλίες γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων θα κυριαρχούν στον πλανήτη οι οποίες θα βρίσκονται στα χέρια 5-6 πολυεθνικών. Το γενετικό υλικό για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας μαζικά θα έχει γίνει ατομική ιδιοκτησία. Οι εξεγέρσεις πεινασμένων τα προηγούμενα δύο χρόνια σχετίζονται άμεσα με το φαινόμενο πλήρους ελέγχου των σπόρων και του γενετικού υλικού από τις πολυεθνικές. Ο έλεγχος αυτός μπορεί άνετα να οδηγήσει σε πείνα λαούς εάν το θελήσουν οι πολυεθνικές. Εχει γραφτεί και δεν είναι ακραίο ότι καμία επανάσταση δεν μπορεί να επιζήσει αν δεν λύσει σύντομα το πρόβλημα του γενετικού υλικού γιατί άνετα μπορούν να την οδηγήσουν στον λιμό.